Kategoria: ASP Warszawa

Projekt koncepcyjny statku pasażerskiego dedykowanego Gdyni, umożliwiający zwiedzanie portu od strony basenów, jest nośnikiem idei, swoistym zwróceniem uwagi na część lokalnej historii i kultury, która została zatracona wraz z upływem czasu. Miał on stać się łącznikiem, który na nowo spaja ze sobą tkankę miejską i portową, powodując tym samym ich wzajemne przenikanie się, a także być ukłonem w stronę znaczenia portu w powstawaniu miasta. Praca może stanowić nową wizytówkę tego miejsca, które w naturalny sposób wtopi się w lokalną świadomość i tożsamość. Koncept jednostki czerpie z historii statkowej architektury, jednak nie wprost, nie jako odniesienie do dawnych form czy znaczeń semantycznych. Statek nawiązuje do historycznej roli jednostki pływającej w mieście, szczególnie w mieście związanym z morzem tak mocno jak Gdynia.

Prezentowana praca polega na zaprojektowaniu nowego rodzaju pacjenta przyszłości oraz późniejszym prowadzeniu obserwacji udokumentowanych za pomocą środków wizualnych. Autorka zakłada dynamiczny rozwój transplantologii i powstanie zupełnie nowych istnień, które również będą wymagały kompleksowej opieki medycznej. Pacjenci będą zbudowani z komórek człowieka i utrzymywani przez niego przy życiu. Jak daleko posuniemy się moralnie przy tworzeniu nowych organizmów? Na podstawie własnych doświadczeń początkującej lekarki, autorka stara się prowadzić odbiorcę przez etapy diagnostyczne i analizę badań. Jednocześnie podkreśla ironię całego procesu, wynikającą ze stworzenia czegoś, co później jest nam tak obce.

Celem pracy było przekształcenie stereotypów dotyczących męskości, zwrócenie uwagi na to, w jaki sposób odbiera się sytuacje i zachowania wedle utartych norm społecznych oraz zderzenie form graficznych z malarskimi. Punktem wyjścia do powstania instalacji stała się wewnętrzna niezgoda autora na konserwatywny wizerunek „prawdziwego mężczyzny”. Czarno-białe grafiki – panoramy opowiadają w karykaturalnym tonie krótkie historie o nieoczywistym finale. Stanowią one tło do obrazów olejnych, przedstawiających zachwyt nad cielesnością, pozbawioną w założeniu uprzedzeń i stereotypów. Autor chciałby, aby odbiorcami jego pracy były osoby skłonne do refleksji nad społecznymi mechanizmami, które kształtują role i płcie kulturowe.

Osobowość chwiejna emocjonalnie typu borderline, zespół stresu pourazowego, seksoholizm, schizofrenia, depresja. Pięć różnych chorób psychicznych i pięć obiektów, które je obrazują. Intencją pracy było uświadomienie ludziom, którzy nigdy nie spotkali się z zaburzeniami psychicznymi, czym one są, aby poznali ich definicję oraz dowiedzieli się, jakie uczucia towarzyszą chorym osobom i jakie emocje wpływają na ich życie. Swoją uwagę autorka skupiła również na problemie stygmatyzacji osób chorych psychicznie, która ma bardzo negatywny wpływ na ich zdrowie. Temat chorób psychicznych jest trudny, ale bardzo ważny i powinien być poruszany. Obiekty stworzone z materiałów organicznych oraz mosiądzu ukazują ich smutną, ale prawdziwą naturę, bez tworzenia wokół nich tematu tabu.

Amelot jest dwuskryptową rodziną krojów pisma dedykowaną wnikliwemu czytaniu na ekranach w trybie dark mode. Projekt czerpie inspiracje zarówno z doświadczeń współczesnych projektantów, jak również z dokonań mistrzów renesansowej typografii. Proces rozpoczął research szesnastowiecznych starodruków we Francji oraz Belgii zwieńczony digitalizacją wybranego historycznego kroju. Autorski font Amelot wykorzystuje powyższe doświadczenia, szukając odpowiedzi na pytanie: jakie cechy oraz rozwiązania stosowane w renesansowych czcionkach korzystnie wpływają na wydajność wyświetlania oraz poprawę komfortu czytania długich treści w ciemnym trybie ekranu?

Mimo rosnącego trendu projektowania produktów cyfrowych, niewiele zostało zrobione w celu dostosowania do niego zasad zrównoważonego rozwoju. Brakuje wiedzy na ten temat, a niewielka ilość dostępnych danych jest rozproszona, techniczna i trudna do zastosowania przez projektantów.

Make it sustainable to usługa internetowa, która ma na celu zachęcenie projektantów UI/UX do podejmowania działań zgodnych z zasadami zrównoważonego rozwoju. Polega to przede wszystkim na zwiększeniu świadomości na ten temat za pomocą krótkiego filmu animowanego pt. Pixels are real oraz na ułatwieniu projektowania zrównoważonych stron internetowych dzięki platformie online (wtyczka Figma), która za pomocą przewodnika krok po kroku i podejścia ,,problem-rozwiązanie'' dostarcza uproszczonych i kompaktowych informacji.

Wieś i miasto to ciągłe rozdarcie pomiędzy granicą a wspólnotą. Każda z tych przestrzeni jest samoistną odrębnością, ma inny walor i zapewnia różne, często
przeciwne doświadczenia. W tych dwóch biegunach można odczuć jakiś rodzaj niedoskonałości czy ubytku, które swoje wypełnienie znajduje w czymś przeciwnym. Projekt wnętrz Pałacu Brühla w Brodach z warsztatownią artystyczną dla dzieci ma być prologiem, czyli początkiem do zmiany. Miejscem, w którym granice jednoczą się i tworzą nowe spojrzenie na wspólnotę dzięki symbolicznemu połączeniu twórczości manualnej z cyfrową. Projekt ma zachęcić użytkowników do obserwacji i inspiracji. Cały koncept stanowi otwarcie wsi Brody na inne kultury.

Praca ma charakter partycypacyjny. W jej realizację zaangażowani byli pensjonariusze szczecińskich domów seniora w wieku 65-87 lat z różnych grup społecznych. Dyplom jest szczególnym eksperymentem mającym na celu zbudowanie więzi i wzajemnych relacji pomiędzy wszystkimi uczestnikami projektu. Trzon pracy stanowi instalacja składająca się z 19 obiektów przestrzennych, które swą forma nawiązują do koronkowych serwetek. Ażurowe obiekty, w pełni biodegradowalne, wykonane zostały z autorskiej przędzy zawierającej nasiona roślin jadalnych. Na pracę dyplomową składają się również film dokumentujący proces projektowy, który zawiera wywiady z uczestnikami projektu, cykl fotografii oraz proporzec wykonany przez seniorów podczas warsztatów sitodruku. Ważnym elementem pracy są działania prospołeczne.

TOTU to cyfrowe narzędzie do poszukiwania nieswoistych stref erogennych, dedykowane osobom z niepełnosprawnością ruchową. Zawiera bibliotekę symboli, dzięki której można tworzyć kolaże z mapą ciała. Motywacją do stworzenia narzędzia była chęć obalenia stereotypów o seksualności osób niepełnosprawnych. Uważa się, że są one aseksualne i seks ich nie dotyczy. Celem pracy jest ułatwienie poszukiwania różnych stref erogennych. Narzędzie pozwala poznawać swoje ciało, zwiększa dostępność jego mapowania i może służyć w pracy terapeutycznej. TOTU zostało stworzone z Projektem Sekson i Fundacją Avalon metodami projektowymi i dialogowymi. Projekt konsultowano z seksuologami i psychologami. Został wdrożony na Konferencji Sekson 2022.